എന്റെ ചിന്തകള്‍ക്കു മുകളില്‍
അവളൊരു കൂടാരം പണിതു..
പിന്നിടൊരിക്കലും..
എന്റെ ചിന്തകള്‍
അവളിലൂടെയല്ലാതെ
പുറത്തേക്കു പോയില്ല.

സമയദൂരങ്ങള്‍

പതിനഞ്ചാം നൂറ്റണ്ടിലെ ഒരു പകലില്‍... കാക്കകള്‍ ഉണരുന്നതിനും മുന്‍പ് അയാള്‍ വീട്ടില്‍ നിന്നിറങ്ങി. സൂര്യന്‍ നഗരത്തിന്റെ ചെരുവില്‍ തെളിഞ്ഞുവരുന്നതേയുള്ളൂ. മഞ്ഞുമൂടിയ വഴിയിലെ അവ്യക്തമായ കാഴചകള്‍‍ക്കിടയിലൂടെ അയാള്‍ വേഗത്തില്‍ നടന്നു. ഒടുവില്‍ നഗരാതിര്‍ത്തിയിലുള്ള പോസ്റ്റല്‍ ഓഫീസിന്റെ മതില്‍ക്കെട്ടിനു പുറത്ത് ആ യാത്ര അവസാനിച്ചു. ഡേവിഡ് തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ചാരനിറമുള്ള കവറിലേക്ക് നോക്കി അതിലെഴുതിയിരുന്ന അഡ്രസ്സ് ഒരിക്കല്‍ കൂടി വായിച്ചു.

ജാന്‍ഹസ്സ്, ജഗ്നാഥ്പുരി, ഒഡീശ, ഇന്ത്യ.

-----
രണ്ടുദിവസത്തിനകം ആ കത്ത് യൂറോപ്പില്‍ നിന്ന് ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള കപ്പലില്‍ പുറപ്പെട്ടു. പിന്നീട് ഗ്രേയ്സ് ഡ്യൂ എന്ന കപ്പലും ചാരനിറമുള്ള ആ കത്തും പ്രകൃതിയില്‍ വീണ കാലത്തിന്റെ നിഴലുകളില്‍ മറഞ്ഞുപോയി. കാലം പിന്നെ സമയത്തിന് വഴിമാറികൊടുത്തു. അത് നിശ്ചിതങ്ങളല്ലാത്ത ദൂരത്തേക്ക് കാലത്തെയും കൊണ്ട് പറന്നുപോയി.
-----
നാട്ടിലെ രാഷ്ട്രീയ അസന്തുലിതാവസ്ഥയില്‍ മനംമടുത്ത് അത് ഏല്ലാത്തിനോടുമുള്ള പ്രതിഷേധമായ് വളരാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ചേതന് കനേഡിയന്‍ പസ്ഫിക്കില്‍ നിന്നും വിസ വരുന്നത്. ഒരു സുഹൃത്ത് വഴി കിട്ടിയതാണ്. പോകാന്‍ വേണ്ടി അപേക്ഷിച്ചതല്ല. അവന്റെ നിര്‍ബന്ധം. നാട്ടില്‍ പണിയൊന്നുമില്ലാതെ വെറുതെ നിന്നാല്‍ ഞാനൊരു അരാജകവാദിയായിപോകുമെന്ന്. എനിക്കൊരു ജോലി കിട്ടിയെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ അമ്മാവനും അമ്മയിക്കും സന്തോഷമായി.

പതിനാറ് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം, 1936 മാര്ച്ച് മാസം പതിനേഴാം തിയതി നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചുവരാനായ് ചേതന്‍ എയര്‍പ്പോര്‍ട്ട് ലോഞ്ചില്‍ ഇരിക്കുകയാണ്. വിശാലമായ വരണ്ട മണല്‍ഭൂമിയില്‍ നിന്ന് നനവുള്ള ഊഷരമായ മണ്ണിലേക്കുള്ള യാത്ര. അവനിലേക്ക് 16 വര്‍ഷം മുന്‍പുള്ള ചേതന്‍ തിരികെ വനിരിക്കുന്നു. നാടിന്റെ സുരക്ഷിതത്തിലേക്കുള്ള മടക്കയാത്രയെകുറിച്ച് കുറെനേരം ചിന്തിച്ചിരുന്നു. നാടിനെ കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത അവനില്‍ വലിയൊരളവില്‍ സന്തോഷം നിറച്ചിരുന്നു. സൂര്യവെളിച്ചം കനംകുറഞ്ഞ പാടപോലെ ആകാശയാനത്തിന്റെ ജാലകചില്ലുകളിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങി. മേച്ചില്‍പുറങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കപ്പെടുന്ന ആടുകളുടെ മാനസികാവസ്ഥയോടെ വിമാനം അതിന്റെ ഇടത്തിലേക്ക് യാത്രതുടങ്ങി.

നിശബ്ദതയിലേക്കാണ് അവന്‍ ഫ്ലൈറ്റിറങ്ങിയത്. എയര്‍പ്പോര്‍ട്ടിനു പുറത്ത് നഗരം ശ്മശാനമൂകതയില്‍ തണുത്തുനിന്നു. അതിരാവിലെയുണ്ടായ കടല്‍ക്ഷോഭത്തില്‍ ആ തീരദ്ദേശനഗരവും അതിനോട് ചേര്‍ന്നുകിടന്നിരുന്ന അവന്റെ ഗ്രാമവും തകര്‍ന്നുപോയിരുന്നു. കുഴഞ്ഞുമറിഞ്ഞ നഗരത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങള്‍ക്കിടയലൂടെ അവന്‍ തന്റെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് നടന്നു. ചിന്തകളില്‍ വീടും പരിസരങ്ങളും അവന്റെ ബാല്യവും കൗമാരവും എല്ലാം നിറഞ്ഞുനിന്നു. വേരുകള്‍ മുറിഞ്ഞു പോയ ഒരു മരം പിന്നെ എന്തിന്റെ പേരിലാണ് നിലനില്‍ക്കേണ്ടത്. താന്‍ ആര്‍ക്കുവേണ്ടിയാണോ എന്തിനുവേണ്ടിയാണോ തിരികെവന്നത് ആ കാരണങ്ങളൊന്നും ഇപ്പോള്‍ ഇല്ല എന്നത് അവനെ ആഴത്തില്‍ വേദനിപ്പിച്ചു. ചേതന്‍ തന്റെ വീട് നിന്നിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് ചെന്നു. അവിടെ ജീര്‍ണിച്ച മരപലകകളും നിലതെറ്റിയ മരങ്ങളും അനിതരസാധരണമായ സംഗീതമിശ്രണം പോലെ ചിതറികിടന്നിരുന്നു. തനിക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ടവര്‍ ഇതിനടിയില്‍ മണ്ണുപുതച്ച് കിടക്കുകയാവും. ആ സുരക്ഷിതവലയത്തിനുള്ളിലേക്ക് ഒരു ദുരന്തത്തിനും കടന്നുചെല്ലാനാവില്ല.

കുറച്ചുദിവസം അവന്‍ ആ നഗരത്തിന് പുറത്ത് താമസിച്ചു. പിന്നീട് തന്റെ പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് താമസം മാറി. ദിവസത്തില്‍ നിന്ന് രാത്രികളെ അടര്‍ത്തിമാറ്റി പകലുമുഴുവന്‍ ഏകാന്തതയെ പ്രണയിച്ചു. രാത്രി തനിച്ചിരിക്കാന്‍ സ്വപ്നങ്ങള്‍ അവനെ അനുവദിച്ചില്ല. രാത്രി കാണുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളെ പകലുകാണാത്തതിനെകുറിച്ച് ആലോചിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് അയാള്‍ അവിടേക്ക് കടന്നുവരുന്നത്. വന്നവഴിയെ അയാള്‍ പുതിയ താമസക്കാരനെ പരിചയപ്പെട്ടു.

'നിങ്ങക്കൊരു കത്തുണ്ട്. കുറച്ചു പഴയതാണ്'. ഇതുനു മുന്‍പ് പലപ്രവിശ്യം വന്നപ്പോഴും ഇങ്ങനൊരാള്‍ ഇവിടില്ലെന്നു പറഞ്ഞു മടക്കികൊണ്ടുപോയി.

നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കം തോന്നിച്ച ഒരു നേര്‍ത്ത ചിരിയോടെ തന്റെ സഞ്ചിയില്‍ നിന്നും ആ ചാരനിറമുള്ള കത്തെടുത്ത് അയാള്‍ തന്റെ പുതിയ മേല്‍വിലാസക്കാരന് കൊടുത്തു. ആപേക്ഷികമായ സമയദൂരങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍, നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്ക് പിന്നില്‍ നിന്ന് അവന്‍ ആ കത്ത് വായിച്ചു തുടങ്ങി....

ചേതന്‍ ജാന്‍ഹസ്സ് .............................................................................

നീ അകലുമ്പോല്‍ ഞാന്‍ അടുക്കുന്നു; നീ അടുക്കുമ്പോളോ ഞാന്‍ അകലുന്നു..

അകല്‍ച്ചയും അടുക്കലും തമ്മിലുള്ള കാലം നന്നേ കുറയുമ്പോല്‍ അകലമേത് അടുപ്പമേത് എന്നുഞാന്‍ അറിയാതെ പോകുന്നു..

NB: ഇതിലെ നീ നീയല്ല..പക്ഷേ ഞാന്‍ ഞാനാണ്..

മഴക്കാലങ്ങള്‍

എനിക്കാദ്യം അസൂയയായിരുന്നു..മഴയോട്. എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നതിനേക്കാളുമധികം അവള്‍ മഴയെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.

രാത്രിമഴയുടെ തരളമായ തണുപ്പോടെ എന്നോട് ചേര്‍ന്നിരിക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ പറയും അവള്‍ക്കൊരു മഴയായ് മാറണമെന്ന്..നിലയ്ക്കാതെ എന്നില്‍ ഇങ്ങനെ പെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കാന്‍. എന്നോട് പരിഭവപ്പെടുന്ന സമയങ്ങളില്‍ അവള്‍ മഴയിലേക്ക് നോക്കിനില്‍ക്കും. മഴയൊഴുകും വഴികളിലൂടെ അവള്‍ തനിയെ യാത്ര ചെയ്യാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. നീ എന്നെ ഇങ്ങനെ തനിച്ചാക്കി പോകല്ലേയെന്ന് ഞാന്‍ പറയാതെ പറയും. അപ്പോള്‍ മഴപെയ്തൊഴിഞ്ഞ വൈകുന്നേരങ്ങള്‍ പോലെ അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കും. പിന്നീട് മഴ തോര്‍ന്നിട്ടാവും അവള്‍ എന്നിലേക്ക് തിരികെ വരിക, മഴ തോര്‍ന്നതിന്റെയോ മഴയായ് തോരാത്തതിന്റെയോ നൊമ്പരങ്ങളുമായ്, ഒരു മഴ ചരിഞ്ഞു പെയ്യുന്നത് പോലെ.

ചിലപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഓഫീസ് കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തിയാലും അവളെത്തിയിട്ടുണ്ടാവില്ല. പതിവുപോലെ മഴനനഞ്ഞു നടന്ന് വരികയാവും. ഒരു ഓട്ടോ വിളിച്ച് വന്നൂടെ എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ പരിഭവങ്ങളുടെ പെരുമഴയായി. പിന്നെ അന്നു മുഴുവന്‍ അവള്‍ക്കൊരു ചാറ്റല്‍മഴയുടെ മുഖമായിരിക്കും. അതുകൊണ്ട് അവളുടെ അത്തരം കുസൃതികള്‍ക്ക് നേരെ ഞാന്‍ നിര്‍ബന്ധം പിടിക്കാറില്ല.

അങ്ങനെ നിലയ്ക്കാതെ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു വര്‍ഷക്കാലദിവസമാണ് മഴ എന്നില്‍ നിന്നും അവളെ തട്ടിയെടുത്തത്. മഴനൂലുകളില്‍ സ്വയം നഷ്ടപ്പെടാനുള്ള അവളുടെ ആത്മാര്‍ഥതയെ കണ്ടിലെന്ന് നടിക്കാന്‍ കാലത്തിനു കഴിയാതെപോയത്കൊണ്ടാവണം.

അപകടസ്ഥലത്തേക്ക് ഞാന്‍ ചെല്ലുമ്പോഴും അവളുടെ ഹൃദയം പ്രാണനുവേണ്ടി ശക്തമായ് മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീട് ഋതുസഞ്ചാരങ്ങളില്‍ ഇലയുടെ നിറം മാറിവരും പോലെ, അത്ര നിശബ്ദമായ്...., അവളെ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടുകയായിരുന്നു. രക്തം ചിതറിയ അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങളിലേക്ക് മഴ അപ്പോഴും ശക്തമായ് പെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒടുവില്‍ ചുവന്നമഴവെള്ളത്തോടൊപ്പം അവള്‍ എനിക്കു ചുറ്റും പടര്‍ന്ന് ഭൂമിയുടെ അടരുകളിലേക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു.

അവളില്ലാതെ കടന്നുപോകുന്ന ആദ്യത്തെ മഴക്കാലമാണിത്. ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മഴയോട് അസൂയപ്പെടാറില്ല, അവള്‍ മഴയായിരുന്നല്ലോ. ചിലപ്പോള്‍ എനിക്ക് തോന്നും മഴയിലൂടെ അവളെന്നെ പ്രണയിക്കുകയാണെന്ന്..

ഋതുക്കള്‍ സഞ്ചരിക്കുന്നത് മഴക്കാലങ്ങളിലേക്കാണ്.. മഴയില്‍ തുടങ്ങി മഴയില്‍ അവസാനിക്കുന്ന യാത്രകള്‍..

അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കെ
അവളെന്നോട് ചോദിച്ചു
എന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നതെന്ന്..
ഞാന്‍ പറഞ്ഞു
നീ പറയാതിരുന്ന പലതും
ഈ കണ്ണുകള്‍ എന്നോട് പറയുന്നുണ്ടെന്ന്..
പിന്നീട് ഞാന്‍ നോക്കുമ്പോഴൊക്കെ
അവള്‍ കണ്ണുകളടയ്ക്കും.

സര്‍ഗസുഷുപ്തി

നീയെന്താ ഇങ്ങനെയെന്ന് അമ്മ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ചോദിക്കും

നിന്നെ എനിക്ക് മനസിലാവുന്നില്ലല്ല്ലോയെന്ന്.
ഞാന്‍ അത്രയും മാറിയോ,
എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് എന്നെ മനസിലാക്കാന്‍ സാധിക്കാത്തിടത്തോളം.

ഞാന്‍ എന്നെ മനസിലാക്കിതുടങ്ങിയപ്പോഴണോ
അമ്മയ്ക്ക് എന്നെകുറിച്ച് ഒന്നും മനസിലാകാതെയായത്.

ആകാശവിശാലത തേടുന്ന വൃക്ഷശിഖരം പോലെ എന്റെ ചിന്തകള്‍ വിസൃതമാകുമ്പോഴും അസ്തിത്വത്തിന്റെ വേരുകള്‍ അമ്മയിലൂടെയല്ലേ കടന്നുപോയിരുന്നത്
അതല്ലേ എന്നെ കാലഗതിയുമായ് ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്
പറക്കമുറ്റാത്ത ചിറകുകളില്‍ നിന്നും ഞാനിപ്പോള്‍ വളര്‍ന്നിരിക്കുന്നു
അമ്മയില്‍ നിന്നും സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ശീലിച്ചിരിക്കുന്നു
അമ്മയെ വേദനിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും,
അതിദൂരങ്ങളിലേക്ക് പറന്നുപോകുവാന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
എന്റെ മിഴികള്‍ തേടുന്നത് ആകാശത്തിന്റെ അതിരുകളെയാണ്
ഞാന്‍ പ്രണയിക്കുന്നത് ആഴങ്ങള്‍ക്ക് അപ്രാപ്യമായ നിഗൂഢതയെയാണ്

എങ്കിലും ചിലപ്പോഴൊക്കെ എനിക്ക് തിരികെ ചെന്ന്
അമ്മയുടെ ചൂടുപറ്റി കിടന്നുറങ്ങണമെന്നുണ്ട്
ചിലപ്പോള്‍ ഞാനാ കൊക്കുണിനകത്ത് പതുങ്ങിയിരിക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കും
ചിലപ്പോള്‍ ഒരു ചിത്രശലഭമായി പറന്നുപോകുവാനും
പറന്ന് തളര്‍ന്ന് തിരികെ കാത്തിരിപ്പുകള്‍ക്കൊടുവില്‍ ഞാനെത്തുമ്പോള്‍
എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നത് അമ്മയുടെ സ്നേഹമാണ്
ഒരു ശകാരത്തിന്റെ മൂടുപടം അതിനുണ്ടെങ്കിലും ആ സ്നേഹം,
അതെന്റെ അമ്മയാണ്.

ഇപ്പോഴായേപിന്നെ ഇന്നലെ നീ എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചോ എന്നും,
ഇന്നലെ രാത്രി എവിടെയാണ് ഉറങ്ങിയതെന്നും അമ്മ ചോദിക്കാറുണ്ട്.
ഉത്തരങ്ങള്‍ നിശബ്ദമാകുന്നതുകൊണ്ടാവണം
അതില്‍കൂടുതലൊന്നും ചോദിക്കാറില്ല
ചോദ്യങ്ങള്‍ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ ചലനങ്ങളുണ്ടാക്കി അതില്‍ തന്നെ അലിഞ്ഞു ചേരുന്നു

ഈ ആള്‍ക്കൂട്ടങ്ങളില്‍നിന്നെല്ലാം മാറി,
ചിറകുകളൊതുക്കി അമ്മയുടെ ഗര്‍ഭത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍കൂടി എനിക്കൊന്നുറങ്ങണമെന്നുണ്ട്..
തിരികെപോയി സര്‍ഗസുഷുപ്തിയിലിരിക്കാന്‍ ..
ആ കൂടാരം അതവിടെയില്ലല്ലോ.
ഞാന്‍ കടന്നു പോകുംതോറും കാലം എനിക്കുപിന്നുലുള്ളതെല്ലാം തച്ചുടയ്ക്കുകയാണ്.


ഭൂതകാലങ്ങളില്‍ നിന്നും വാല്‍സല്യത്തിന്റെ പിന്‍വിളികള്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
പുനര്‍ജന്മത്തിനായ് മാതൃത്വത്തിന്റെ സ്പന്ദനങ്ങള്‍ക്ക് ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കുന്നു.

നീയാരാണെന്നും എന്താണെന്നും അറിയുന്നതിന് ഒരുപാട് നാളുകൾക്ക് മുൻപ് പ്രണയം എന്നത് എനിക്കൊരു വാക്ക് മാത്രമായിരുന്നു.