ചെറുപ്പത്തിലൊക്കെ  ട്രെയിൻ  കാണുമ്പോൾ എനിക്ക്  ഉള്ളിൽ   എന്ത്  പേടിയായിരുന്നു.   അതിന്റെ ശബ്ദവും വരവും കാണുമ്പോൾ ഇത് ഭൂമിയിൽ നിന്നല്ലാതെ ഏതോ അന്യഗ്രഹത്തിൽ നിന്നും വന്ന ഒരു സാധനം പോലെയാണ് തോന്നിയിട്ടുള്ളത്.   രാത്രികളിലാണെങ്കിൽ പ്രത്യേകിച്ചും.    അതിന്റെ പുറകിലെ ചുവന്ന  വെളിച്ചം എന്നെ ഡ്രാക്കുള  നോവലിലെ നിഗൂഢ യാത്രകളെ ഓർമിപ്പിച്ചു.    രാവിലെ കാണുമ്പോൾ അത്രയും  ഭയമോ നിഗൂഢതയോ ഒന്നും  അതിന് തോന്നിയിട്ടില്ല.   എങ്കിലും രാത്രിയിൽ ട്രെയിൻ  പോകുന്നതിന്റെ ശബ്ദവും ട്രെയിൻ കംപാർട്മെന്റിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് വരുന്ന വെളിച്ചവും എല്ലാം എന്നിൽ എന്തൊക്കെയോ ഭയത്തിന്റെ മാസ്മരിക ചിന്തകൾ നിറച്ചിരുന്നു.   വീട് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന്റെ അടുത്തായിരുന്നതിനാൽ വലുതാകുന്നത് വരെ ആ ഭയത്തിൽ നിന്നൊന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. 

 പതിയെ എന്റെ ഭയമെല്ലാം മാറിവന്നു.   ഇപ്പോഴും പൂർണമായി മാറിയെന്നു ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നിലെങ്കിലും,   പിന്നീട് അതേ ട്രെയിൻ യാത്രകൾ  തന്നെയാണ് എന്റെ  ജീവിത കാഴ്ച്ചകളുടെ സൗന്ദര്യം കൂട്ടിയതും.

ഞാനൊരു  തെളിച്ചമുള്ള  
ജലമായിരിക്കാൻ  ആഗ്രഹിക്കുന്നു.  
എന്നിട്ടും  ചുറ്റുപാടിലെ  
ചെറിയ  ചലനങ്ങൾ  പോലും  
എന്റെ  മനസിനെ  ഇളക്കുകയും  
ജലത്തെ  കലർപ്പുള്ളതാകുകയും  
എന്റെ  ലക്ഷ്യങ്ങളെ  എന്നിൽ  നിന്നും  
മറച്ചു  പിടിക്കുകയും  ചെയ്യുന്നു.

എന്നാലും  പിന്നെയും  
ഞാൻ  കാത്തിരിക്കുന്നു.  
ജലത്തിന്റെ  ഗുണമുള്ള  
എന്റെ  മനസ്സ്  
തെളിയുവാനും  
ആഴങ്ങളെ  
കണ്ടെത്തുവാനും.

കല്പ

അടുത്ത അഞ്ച് മിനിറ്റിൽ സംഭവിക്കാൻ പോകുന്ന കാര്യം എന്താണെന്നു അയാൾക്ക് അറിയാൻ കഴിയും. അതിന് അയാൾക്ക്  ആകെ വേണ്ടത് ആരുടെയെങ്കിലും കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കണമെന്ന് മാത്രം.

അഞ്ച് മിനിറ്റിന്റെ ആനൂകൂല്യത്തിൽ  ഭാവി അറിഞ്ഞിട്ട് എന്തിനാണ് ?

......

അമർനാഥ് നിന്നും ഷിംലയിലേക്കുള്ള ബസ് യാത്രയിൽ പേരറിയാത്ത  ഏതോ സ്ഥലത്ത് കുറച്ച് നേരം നിർത്തിയിട്ടപ്പോഴാണ് അവളെ ആദ്യം കാണുന്നത്. സത്യത്തിൽ അവളെയല്ല, ആ കണ്ണുകളെ, പൊടിപിടിച്ച് മങ്ങി തുടങ്ങിയ ബസിന്റെ ചില്ലുജാലകത്തിലൂടെയുള്ള അവന്റെ  നോട്ടത്തിന്റെ അരികുകളിൽ അവൾ പെട്ടുപോകുകയായിരുന്നു. ബസിലേക്ക് കയറുന്നതിനിടയിൽ,  അശ്രദ്ധമായെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കും വിധം അവൾ അവനെതന്നെ  ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ആ കണ്ണുകൾ എന്തോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന് ഉണ്ടെന്ന് പറയപ്പെടുന്ന ആ കഴിവ് മൂലം അത് എന്താണെന്ന് അവളിൽ നിന്നും വായിച്ചെടുക്കാൻ അവന് നിമിഷങ്ങൾ പോലും വേണ്ടി വന്നില്ല. മരണം. മരണത്തെ കുറിച്ചാണ് അവൾ ചിന്തിക്കുന്നത്. ഒരുപക്ഷെ അവന് അത് മനസിലാകുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നിയിട്ടാവണം, അവൾ പെട്ടെന്നു തന്നെ അവിടെനിന്നും മാറി. 

സത് ലജ് നദിയുടെ അരികുകളിലൂടെ, പർവതത്തിന്റെ ചരിവുകളിൽ വെട്ടിയെടുത്ത, വഴിയെന്ന് കൃത്യമായി പറയാനാവാത്തവിധം ദുർഘടമായ ആ ഇടുങ്ങിയ മലമ്പാതയിലൂടെ ബസ് പതിയെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ചില ഭാഗങ്ങളിൽ വലിയ പാറക്കല്ലുകല്ലുകളോടൊപ്പം മഞ്ഞിന്റെ പൊടികൾ റോഡിലേക്ക് വീണുകിടന്നിരുന്നു. അടുത്ത രണ്ടു സ്റ്റോപ്പുകൾക്കപ്പുറം അവൾക്ക് ഇറങ്ങാനുള്ളതാണ്. 

കല്പ.  ഇടുങ്ങിയ വഴികളുടെ മനോഹരമായ ഭൂപ്രദേശം. 

അവളോടൊപ്പം അവനും അവിടെയിറങ്ങി. ബസ് കടന്നുപോയ വഴിയേ, യാതൊരു തിരക്കുകളുമില്ലാതെ അവൾ പതിയെ നടന്നു തുടങ്ങി. കുറച്ച് ദൂരം നടന്നതിന് ശേഷം അവൾ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് പരിചിത ഭാവത്തിൽ അവനെ നോക്കി. ഇപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ മങ്ങിയ ആ ചില്ലുജാലകങ്ങളില്ല. ഇപ്പോൾ അവന്‌ വ്യക്തമായി കാണാം അവളുടെ കണ്ണുകളെ. അവളുടെ അഞ്ചു മിനിറ്റിന്റെ ദൂരങ്ങളും. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അപ്പോൾ അവൻ കണ്ടത് അവനെ തന്നെയാണ്. അവന്റെ വെളുത്ത മരണത്തെ. അവന് അത്  വ്യക്തമായിതുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും  പർവതത്തിന്റെ ഉയരങ്ങളിൽ നിന്നും മഞ്ഞിന്റെ തണുപ്പ് അവന്റെ രക്തത്തിന്റെ ചൂടിനെ പൊതിയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു ....

എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ നിമിഷത്തെക്കുറിച്ചും ഞാൻ കൂടുതൽ ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. നിമിഷാർദ്ധങ്ങളിൽ തന്നെ സങ്കടവും ആശ്വാസവും സന്തോഷവും മാറി മാറി വരുന്നു.

പക്ഷെ എനിക്ക് എന്നെക്കുറിച്ചു ആലോചിക്കുന്നതിന്റെ സന്തോഷം നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ വയ്യാത്തത്കൊണ്ട് ഞാൻ പിന്നെയും അത് തന്നെ ആലോചിച്ചിരിക്കുന്നു..

ഒരേ  വഴികളിലായിരിക്കുമ്പോഴും  അപരിചിതത്വത്തിന്റെ നിഴലുകളിലൂടെയാണ്  നമ്മൾ  യാത്ര  ചെയ്യുന്നതെന്ന്   തോന്നുന്നു.

നിയമത്തിന്റെ ഉദ്ദേശം സമത്വസുന്ദരസുരക്ഷിത ലോകം കെട്ടിപ്പടുക്കുക എന്നതാണ്.

നാളെ വാലെന്റൈൻസ് ഡേ ആണ്.
പ്രണയത്തെ മറന്നു പോകുന്നവർക്കുള്ള ദിനം