എവിടെയും സ്പർശിക്കാതെ പോകുന്ന കാലമാണ്. 

മനസുകൊണ്ടുപോലും; 

അതാണീ ഒറ്റപ്പെടൽ വേദനിപ്പിക്കുന്നത്.

സ്വപ്നങ്ങളിൽ മണം അറിയാൻ കഴിയില്ലെന്ന് എനിക്ക് ഇന്നലെയാ മനസിലായത്

പറഞ്ഞിട്ടും 

പറഞ്ഞിട്ടും 

തീരാത്ത 

എന്ത് രഹസ്യമാണ് 

നിന്റെ ചുണ്ടുകൾ 

എന്റെ കഴുത്തില്‍ 

പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത്.. ..

ജീവിതത്തിന്റെ അരികിൽ നിൽക്കുന്നവരാണ് ഈ ബഹളമൊക്കെ ഉണ്ടാകുന്നത്. 

ചിലർ ഇപ്പോഴും തീരങ്ങളിലാണ്.  തിരമാലകളെ പോലെയാണ് അവര്‍.  നിരന്തരം പ്രതികരിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും.. കുറച്ചെങ്കിലും ഉള്ളിലേക്ക് കടന്നവർ ശാന്തരായിരിക്കും.  ഉള്‍കടലിലെന്നതുപോലെ.  ചിലർ പ്രായം കൊണ്ട് ശാന്തരാകും,  ചിലർ അനുഭവം കൊണ്ടും  മറ്റുചിലർ അവരുടെ ജ്ഞാനം കൊണ്ടും ശാന്തരായിരിക്കും.

Lgbt

ഒഴിവാക്കപ്പെടുന്നവർ.

സ്ത്രീയും പുരുഷനുമല്ലാത്തവർക്കൊക്കെ ഇടമില്ലെന്ന് കരുതുന്ന മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്തിൽ നിന്നും സമൂഹം പിന്നെയും മുന്നോട്ട് പോയിട്ടുണ്ട്.  മാറ്റിനിർത്തുന്നതിന്റെ, ഒഴിവാകുന്നതിന്റെ വേദനയറിയണമെങ്കിൽ നമ്മൾ അതാകണമെന്ന് പറയുന്നത് ബാലിശമാണ്. നമ്മൾ അതല്ലെങ്കിലും ആണെങ്കിലും മനസിലാക്കാൻ കഴിയണം.  നമ്മൾ ആയിരിക്കുന്ന ജൻഡർ ഐഡന്റിറ്റി നമ്മുടെ തീരുമാനമല്ല. അതുപോലെ അവരുടേതും. അപ്പോൾ അവരെ മാറ്റിനിർത്താനും അവരെ വിമർശിക്കാനും നമ്മൾ ആരാണ്.

ഞാൻ ചെറുപ്പത്തിൽ ഇവരിൽ പല വിഭാഗങ്ങളെയും അടുത്ത് കണ്ടിട്ടുള്ളതാണ്. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിൽ ഇവർ ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ നിന്ന് ആളുകളെ ക്ഷണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. വെളിച്ചത്തിൽ അവരെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നവർ, അവരെ തല്ലുന്നവർ, ഇരുട്ടിൽ അവരെ തേടി പോകുന്നത്. എറണാകുളം റയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ ന്റെ അടുത്ത് ഒരു ബാർ ഉണ്ട്. അങ്ങോട്ട് പോകുമ്പോഴൊക്കെ കാണാം നിഴലുകളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവരെ. അവർക്ക് അങ്ങനെയാകേണ്ടി വന്നത് സമൂഹം അവരോട് അങ്ങനെ പെരുമാറുന്നതുകൊണ്ടാണ്. അതിൽ നിന്നൊക്കെ മാറ്റങ്ങൾ വന്നിട്ടുണ്ട്. ഇനിയും ഒരുപാട് മാറാനുമുണ്ട്. നിലനില്പിനായി ശ്രമിക്കുന്ന അവരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ അവരോടൊപ്പമാകാനായില്ലെങ്കിലും മനസ്സ് അവരോടൊപ്പമാണ്.

ആകാശത്തിനൊരു ആകാംഷയുള്ളതുപോലെ തോന്നുന്നില്ലേ.. 

മഴ പെയ്യാൻ പോകുന്നതിന്റെയായിരിക്കും !!

ഒരോരുത്തരേയും പരിഗണിക്കുക എന്നത് നമ്മള്‍ അടിസ്ഥാനപരമായി ചെയ്യേണ്ട കാര്യമാണെന്ന് തോന്നുന്നു.  

ചിലപ്പോൾ അവരെ മനസിലാക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത്.